(32) 43 50 829
info@pro-arte.pl

ZEWNĘTRZNE IZOLOWANIE ŚCIAN – INSTRUKTAŻ!!!

ZEWNĘTRZNE IZOLOWANIE ŚCIAN – INSTRUKTAŻ!!!

opublikowano: 2008-03-01

Ocieplanie ścian metodą lekką mokrą posiada mnóstwo zalet, o których piszemy w serwisie Docieplanie.org. Poniżej przedstawiamy krótki poradnik, jak skutecznie zrealizować tego rodzaju inwestycję. Zacząć musimy oczywiście od zaplanowania działań. Kiedy mamy to już za sobą, przystępujemy do działania „krok po kroku”. Oto najważniejsze zasady wykonania izolacji zewnętrznej ścian w systemie bezspoinowym: 1. Powierzchnię ściany, która stanowić będzie podłoże pod warstwy izolacyjne, trzeba najpierw oczyścić z resztek zaprawy, luźnych kawałków tynku, kurzu, plam oleju, itp. Nie powinno być na niej również żadnych nalotów lub wykwitów solnych. Przy słabo związanych podłożach należy uprzednio sprawdzić ich przyczepność do warstw konstrukcyjnych i ewentualnie dokonać usunięcia lub wzmocnienia warstwy powierzchniowej. 2. Rozpoczynając układanie izolacji termicznej nie wolno zapominać o wykonaniu dylatacji, czyli kilkucentymetrowej szczeliny między gruntem a pierwszym rzędem styropianu (grunt „pracuje” pod wpływem temperatury, np. mrozu, i czasem podnosi się; gdyby nie dylatacja, parcie na styropian niszczyłoby elewację). 3. Zaczynamy od przymocowania do muru listwy prowadnicy. Następnie przykrywamy ją siatką zbrojeniową z włókna szklanego, która powinna wystawać na ok. 10 cm ponad prowadnicę. Od dołu należy ją wypuścić na ok. 20 cm. Siatka z włókna szklanego jest wklejana pomiędzy warstwy masy klejącej, takiej samej jak ta, która jest używana do mocowania płyt styropianowych do ściany. Pierwszy rząd płyt izolacyjnych należy oprzeć na prowadnicy. W miejsce listwy można stosować specjalne profile cokołowe, oferowane często z kompletnymi systemami izolacyjnymi. 4. Masę klejącą należy nanosić w postaci ciągłego paska (grubości ok. 15-20 mm) na brzegi płyty styropianowej, w części środkowej zaś w formie niewielkich placków (zwykle 6-8 na jedną płytę). Po nałożeniu kleju płytę trzeba natychmiast docisnąć do ściany – niewielkie przesunięcia i korekty ustawienia są jeszcze wtedy możliwe do wykonania. Resztki masy klejącej wystające poza obrys płyty powinno się natychmiast usunąć. Wskazówka W zależności od rodzaju systemu izolacyjnego, który montujemy, i stosowanych w nim materiałów wiążących konieczne może być uzupełnienie klejenia o równoległe mechaniczne mocowanie płyt styropianowych przy użyciu kołków kotwiących. Tego typu rozwiązanie niezbędne będzie wszędzie tam, gdzie występuje słabe podłoże. 5. Płyty muszą być bardzo dokładnie dociśnięte do siebie. Tylko w ten sposób unikniemy powstawania mostków termicznych na stykach. 6. Układanie drugiego rzędu rozpoczynamy od połówki płyty, którą przy narożniku należy wysunąć na jej grubość, aby w ten sposób umożliwić wiązanie rzędów na obydwu ścianach. 7. Tworzenie trzeciego rzędu inicjujemy kładąc ponownie całą płytę. Dzięki temu zapewnimy mijanie spoin i dobre wiązanie między poszczególnymi rzędami. 8. Jeśli na powierzchni styku płyt styropianowych wystąpią nierówności, należy je zeszlifować papierem ściernym (ziarnistość 80). 9. Na narożnikach budynku, które mogą ulec uszkodzeniu mechanicznemu w czasie użytkowania (wszystkie naroża na parterze, w otworach okiennych, przy balkonach itp.) przykleja się metalowe profile ochronne. Po upływie 2-4 dni (zależnie od warunków atmosferycznych), w trakcie których warstwa izolacyjna musi wyschnąć, przystępujemy do dalszych prac. 10.Na płyty styropianowe, nanosimy warstwę podkładową pod zbrojeniową siatkę szklaną. Należy to zrobić za pomocą grubej na ok. 2 mm warstwy masy klejącej o szerokości takiej, jak wstęga siatki. 11. Pasy siatki zbrojeniowej wciskamy od góry do dołu bezpośrednio w świeży klej. Siatka musi być zatopiona w masie klejącej bez fałd i na całej swojej grubości. 12. Drugi pas siatki z włókna szklanego układamy podobnie jak pierwszy, a więc od góry do dołu, z ok. 10-centymetrowym zakładem na pas sąsiedni. Siatka powinna zachodzić również na wszystkie narożniki, profile ochronne, itp. 13. Optymalny czas schnięcia warstwy zbrojącej to ok. 48 godzin. 14. Na wyschnięte podłoże należy nanieść warstwę gruntującą pod tynk zewnętrzny. 15.Nakładanie tynku zewnętrznego: rodzaj używanego tynku zależy od zastosowanego systemu izolacji; może nim być materiał uzyskany na bazie żywic syntetycznych albo mineralnych tynków szlachetnych; tynk powinno się nanosić na przygotowane wcześniej podłoże metodą „mokre na mokre”, w sposób ciągły i bez przerywania pracy; nakładanie tynku nie może być prowadzone w czasie deszczu lub przy intensywnym promieniowaniu słonecznym; w zależności od tego, jaki efekt plastyczny chcemy uzyskać, tynkowi można nadać powierzchniową fakturę drapaną, zacieraną, zmywaną lub natryskową. uwaga! Dobierając barwę elewacji, należy pamiętać, że kolor tynku w istotny sposób wpływa na występujące w nim naprężenia termiczne. Im jest on jaśniejszy, tym więcej promieniowania słonecznego odbija się od elewacji i tym mniejsze są owe naprężenia. Natomiast ciemne powierzchnie intensywnie absorbują promieniowanie, co może powodować pęknięcia tynku.

Przeczytaj także:




Aktualności archiwum


Google+
facebook
twój schowek jest pusty 
schowek (0)